Het woord make-up is een samenvatting voor alle cosmetische middelen die je gebruikt om er mooier uit te zien. Make-up wordt vooral gebruikt door vrouwen in westerse landen, maar momenteel gaan ook steeds meer mannen make-up gebruiken. Ook op het toneel wordt make-up gebruikt. In eerste instantie om het effect van theater licht tegen te gaan, maar in de kunst van de grime worden allerlei soorten make-up gebruikt om iemand bijvoorbeeld om te toveren tot heks.

Make-up wordt het eerst vermeld in oude Egyptische geschiften. In de tijd van Cleopatra werden allerlei puur natuurlijke stoffen als: henna, gele oker, kopersulfaat en grafiet vermengd met olie en water, en aangebracht op het gezicht, en soms ook op andere lichaamsdelen.

In de middeleeuwen ontstond de chemie, en is men gaan experimenteren met de chemische stoffen die hierdoor ontstonden. Men kende (terecht of onterecht) allerlei geneeskrachtige functies toe aan vaak vrij simpele produkten. Een goed voorbeeld zijn de gezichtscrèmes die in die tijd niets meer waren dan ingedikte oliën.

In de 18e eeuw, de pruikentijd, gebruikte mannen en vrouwen van adel wit poeder en rouge. Een bleek gezicht was teken dat iemand niet vaak buiten kwam, en kennelijk dus geen zware arbeid hoefde te verrichten. Het teken dat iemand van goede komaf was. Vrouwen uit lagere klasses werden echter als prostituee gezien als zij make-up droegen. Rond dezelfde tijd in Japan droegen geisha's lippenstift van vermalen saffloer bloemblaadjes. Staafjes was werden gebruikt als foundation, en witte pasta en poeder kleurden het gezicht. Rouge werd gebruikt om de ogen te accentueren. In de 19e eeuw verklaarde Koningin Victoria dat make-up onbeleefd is. Het werd gezien als iets vulgairs, dat alleen door prostituees en acteurs gebruikt werd. Vanaf de tweede helft van de 19e eeuw maakte make-up een ware revolutie door. Door het gebruik van planten extracten en chemische kleurstoffen kon men produkten maken die op ieder lichaamsdeel toepasbaar waren. Dit was het begin van make-up zoals wij die vandaag de dag kennen.

In de Tweede Wereldoorlog werd make-up in het westen algemeen geaccepteerd, behalve in Nazi-Duitsland waar het officieel niet was toegestaan.

Make-up is verkrijgbaar in veel vormen. Deze zijn in de loop van de geschiedenis in vele varianten op de markt verschenen. De belangrijkste vormen zijn: Voor het gezicht: Basis make-up of Foundation, Poeder en Rouge. Voor de lippen: Lippenstift, Lipgloss en Lip potlood. Voor de ogen: Mascara, Eyeliner, Oogpotlood en Oogschaduw.

De make-up industrie wordt gedomineerd door een klein aantal merken, die allemaal zijn ontstaan in de twintigste eeuw. Enkele bekende merken zijn Shiseido, L'Oréal, Biotherm, Max Factor, Estée Lauder, Revlon, Maybelline en Mac. Uiteraard staat ook op dit gebied de ontwikkeling niet stil. Voor het ontwikkelen van make-up wordt gebruik gemaakt van allerlei grondstoffen. Deze grondstoffen kunnen zowel natuurlijk als van chemische samenstelling zijn. Al deze producten moeten aan zeer hoge eisen voldoen, en werden/worden dan ook vaak getest door middel van dierproeven. Omdat er mensen zijn die tegen deze methode van testen zijn en zich sterk maken voor het welzijn van deze dieren, wordt er nu steeds vaker gezocht naar middelen om de proefdieren niet te hoeven gebruiken. Toch wordt er niet ontkend dat er door de bestaande cosmetica-branche nog steeds van proefdieren gebruik wordt gemaakt. Omdat vooral de grotere merken steeds nieuwe producten bedenken, vinden er hier nog steeds de meeste dierproeven plaats. Nu er echter steeds meer alternatieven worden gevonden en van de meeste middelen inmiddels wel bekend is of deze veilig zijn, wordt er langzamerhand een einde gemaakt aan het gebruik van deze omstreden methode. Vooral kleinere merken maken daarom vrijwel geen gebruik meer van dierproeven.